Julien Parsons:
RAMM verzamelt al sinds de opening in de jaren 1860 beeldende kunst en in de afgelopen 150 jaar hebben we een enorm aanbod verzameld. Op dit moment hebben we ongeveer 7.000 kunstwerken in de collectie.
Ik ben Julian Parsons; ik ben hoofd Collecties bij RAMM.
De collectie, die grotendeels in de winkel ligt, selecteren we voor een bepaalde tentoonstelling, die we een hang noemen – in principe een rotatie van de werken om de paar maanden – zodat we een nieuw thema of een nieuwe interpretatie aan de stukken kunnen geven. En ik denk dat dat belangrijk is, want we kunnen natuurlijk niet al het materiaal tentoonstellen, maar we willen mensen toegang geven tot zoveel mogelijk kunst.
De collectie, zeker in de eerste honderd jaar, de eerste eeuw, ging vooral over het verzamelen van overleden kunstenaars, het verzamelen van historische werken, en dat is terug te zien in een groot deel van de collectie.
Dit is dus het portret van Joan Tuckfield, een van de vroegste werken in de collectie van RAMM. We weten dat Joan de vrouw was van de burgemeester van Exeter, John Tuckfield, die in 1550 burgemeester van Exeter was.
Na Johns dood bleef Joan een heel belangrijk lid van de Exeter-samenleving, waar we in de late middeleeuwen misschien niet aan denken, dat vrouwen belangrijke leden van de samenleving waren, maar dat was ze zeker wel. Ze had dus goede connecties en was rijk en invloedrijk.
Recent onderzoek heeft zelfs aangetoond waar ze woonde. We weten dat ze in de parochie St Pancras in Exeter woonde, in een van de rijkste wijken van de stad om te wonen, aan de High Street.
Dus als je heel goed naar het portret kijkt, en het is ook op een röntgenfoto te zien, kun je de restanten van een opstaande kraag zien, waarmee Joan oorspronkelijk werd afgebeeld. Het schilderij is opnieuw geschilderd met een modieuzere, puntgevelvormige kap.
Mensen wilden in hun schilderijen in het meest modieuze kostuum worden getoond. Dus soms, als de werken lang duurden om te produceren, veranderden mensen hun mode om ervoor te zorgen dat ze in de meest up-to-date uitrusting werden getoond in de moderne taal.
Dus ik vind het geweldig hoe je naar het portret van Joan kunt kijken. Ze is een vrij streng ogende dame, maar er zit eigenlijk een geweldig verhaal achter haar. En we weten dat ze toen ze overleed, geld naliet aan liefdadigheidsinstellingen voor de armen. Dus dat zit in het schilderij, denk ik, en ik vind dat het een heel mooi portret is.
In de collectie is duidelijk werk te vinden van enkele van de belangrijkste kunstenaars in de Britse kunstgeschiedenis. Een van hen is JMW Turner. Turner kwam een aantal keer naar het zuidwesten, en we weten dat hij in 1814 kwam en dat hij schetsen maakte rond de Dart Valley, rond de River Dart.
Twaalf jaar later veranderde hij een van deze schetsen en groepen schetsen in een meer afgewerkt werk, dat Buckfastleigh Abbey toont en de rivier Dart die door de vallei kronkelt. En het toont ook, op de voorgrond, een paar jongens die eieren uit vogelnesten pikken. Dus er is ook een soort echt gevoel van de lokale smaak.
Er is variatie in de collectie, maar er is ook een gevoel van continuïteit en samenhang. Dus het werk richt zich op het zuidwesten, en Devon in het bijzonder. Vanaf de 18e eeuw kwamen kunstenaars naar het zuidwesten om het landschap af te beelden, met name vanwege de aard van het landschap en vanwege het belang van het gebied in termen van een artistiek toevluchtsoord, een artistiek gebied.
Dus, bijna honderd jaar na Turner, kwamen er nog steeds kunstenaars naar het zuidwesten. En in 1913 kwam Lucien Pissarro naar het zuidwesten. Het schilderij dat we hebben is een schilderij dat Riversbridge Farm laat zien, een boerderij in een prachtig landschap.
Lucien Pissarro was de oudste zoon van Camille Pissarro, de Franse impressionistische schilder. Hij werd opgevoed, weet je, omringd door kunstenaars als Renoir en Monet, Seurat. En ik denk dat je direct kunt zien in Pissarro's werk, het draagt nog steeds de overblijfselen, de echo's van zijn opvoeding in Frankrijk met dit zeer impressionistische gevoel.
Pissarro bleef maar terugkomen naar deze scène om te proberen het moment vast te leggen waarop de appelbloesem aan de bomen begint te verschijnen. Blijkbaar was het dat jaar in 1921 een erg natte lente, dus hij moest het juiste moment vinden, precies toen hij dacht dat de bomen op hun mooist waren.
Een ander werk dat ik bijzonder mooi vind, is het portret van Abraham Cann. We weten niet zeker wie de kunstenaar is, maar men denkt dat het Henry Caunter is, en het is rond 1850 geschilderd. Het werk toont een heel kenmerkende figuur, en als je naar het schilderij kijkt, zijn er aanwijzingen voor zijn beroep.
De hoed en de sjaal en de jas van de hoofdfiguur, en hij leunt tegen een sokkel, en op de sokkel staat een figuur van Hercules die kracht toont, en dan een gebeeldhouwde sokkel met een paar figuren. En als je goed naar de figuren kijkt, zie je dat ze op het punt staan om een worstelpartij te beginnen. Dit zijn allemaal aanwijzingen voor de identiteit van Abraham Cann, die de laatste kampioen was in worstelen in Devon-stijl.
De verhalen gaan dat ze hun laarzen bijvoorbeeld in dingen als stierenbloed doopten, zodat ze konden drogen en heel hard werden, zodat ze hun tegenstanders nog meer verwondingen konden toebrengen. Dit is dus waarom Abraham Cann zo succesvol werd, denken we.
De collecties zijn ook een inspiratiebron voor levende kunstenaars. Dus, uiteraard, hebben we met hedendaagse kunstenaars gewerkt aan specifieke projecten rondom de collecties. En er is ook een gevoel dat we nog steeds willen verzamelen. Weet je, dit is geen dode collectie, het is een collectie die voortdurend groeit.
De waarde van de collectie is echt, zeker voor de uitzichten op de lokale omgeving, dat ze vaak een geschiedenis, gebouw, straattaferelen omvatten die volledig zijn verdwenen. En bijvoorbeeld in Exeter, het is duidelijk gebombardeerd tijdens de oorlog, veel daarvan is voorgoed verdwenen, en soms bestaat het enige verslag van sommige van deze straattaferelen, sommige van deze fantastische historische gebouwen, in de schilderijen die we hier hebben: de aquarellen, de tekeningen, de schetsen.
Het is dus een heel waardevolle bron. Dat is een van de redenen dat we zoveel mogelijk online zetten, zodat mensen toegang hebben tot het materiaal: niet alleen vanwege de artistieke waarde, maar ook vanwege de waarde ervan in historisch onderzoek en familiegeschiedenissen. Het is dus een heel dynamisch gevoel van activiteit in de collectie.
Een van de geneugten van werken in het museum en werken als conservator, of lid van het collectieteam, is dat je zo dicht bij de werken kunt komen. Ik bedoel, weet je, ik denk dat dat een ervaring is die maar weinig mensen hebben, vooral als je kijkt naar het werk van grote, gerenommeerde kunstenaars, grote meesters in hun vak. Dat voelt als een echt voorrecht.
Het is het gevoel van de inspanning die nodig is om geweldige kunst te produceren dat mij treft. Het gaat niet alleen om talent; het gaat ook om hard werken en toewijding en steeds hetzelfde doen. Dus ik heb het gevoel dat er een gevoel van begrip is dat het in het leven, waarschijnlijk net als in de kunst, deels talent is, maar ook deels toewijding en motivatie en focus. Ik denk dat dat een van de dingen is die ik uit de collectie meeneem.
