Hakkımızda

Julien Parsons:

RAMM'e geldiğinizde, müzeyi bir bütün olarak düşündüğünüzü düşünüyorum ancak aslında müze birçok farklı bölümden oluşuyor. Ben Julien Parsons. RAMM'de Koleksiyonlar Başkanıyım ve 2004'ten beri RAMM'de çalışma şansına eriştim. Dolayısıyla bugün göreceğimiz değişikliklerden birkaçını ve bunların nasıl bir araya geldiğini gördüm.

Royal Albert Anıt Müzesi sadece 150 yaşında ve Prens Albert'in anısına yaratılmış. Şu anda RAMM'in ortaya çıktığı yer olan Albert Anıt Enstitüsü'nün orijinal fuayesinde duruyoruz.

Başlangıçta hem müze hem de kütüphane, ayrıca bir kolej ve bir sanat okulu olarak kurulmuştu. Ve bu farklı işlevler binadan taşındıkça, müze koleksiyonlarını ve galerilerini bugün bildiğimiz müzeye benzer bir şeye dönüştürebildi.

Etrafta dolaştığınızda farklı mimari tarzların bir karışımını göreceksiniz: bazıları orijinal binaya, bazıları 19. yüzyıldaki diğer eklentilere ve bazıları da 21. yüzyıldaki yeniden geliştirmeye dayanıyor.

Arkamda 1868'de tamamlanan orijinal müzenin arka duvarını görebilirsiniz. Yani ne kadar küçük olduğunu görebilirsiniz ve aslında sadece fuaye ve galeri alanından ibaret.

Avlu alanında durmak, eski ve yeninin buluşmasını görmenin en büyük şanslarından biridir. Yani, bu durumda, yukarı bakarsanız, orijinal 1868 duvarının avlunun modern yeniden geliştirilmesiyle buluştuğunu görebilirsiniz. Ve bence bu, eski ve yeninin bir araya geldiği his, binanın en güzel yanlarından biri.

Şu anda içinde durduğumuz galeri 1895 yılında inşa edilmiş ve harika bir Gotik kubbeli tavana sahip. RAMM için seçilen orijinal mimari stil Gotik Uyanış'tı ve bu onun çok belirgin cephesi. Ancak mimarlar binaya galeriler ekledikçe, Gotik stilleri de kullandılar. Bu yüzden Dünya Kültürleri galerisinde dolaşırken, fırsat bulursanız yukarı bakın ve harika tavana ve fantastik sergilere bakın.

RAMM'de dolaşırken, orijinal mimarinin çoğunun hala ayakta kaldığını görebilirsiniz, ancak orijinal sergileri görmek çok nadirdir. Bu yüzden, arkamızdaki Sladen galerisi, Birinci Dünya Savaşı'ndan önce kurulduğundan beri neredeyse hiç değişmemiş bir galerinin harika bir örneğidir. Percy Sladen'ın denizyıldızı ve ilgili yaratıklardan oluşan bir koleksiyonunu içerir. İngiltere'deki en iyi koleksiyonlardan biridir ve hala orijinal vitrinlerinde sergilenmektedir. Gerçek bir mücevherdir.

Yani şimdi Antik Dünyalar galerisinde duruyoruz, her iki yanımızda da antikalar var. Ancak 20. yüzyılda RAMM'ı ziyaret eden birçok kişi burayı Gerald izleme galerisi olarak bilir çünkü Gerald oradaydı, boynu yukarı doğru uzanıyordu ve ona neredeyse göz göze bakabiliyordunuz.

Yani burası Gerald'ın yeni evi ve 2011'in sonundan beri burada. Gerald'ı önceki yerinden yeni yerine taşıyabilmemizin tek yolu galerinin tavanından bir sandık içinde taşımaktı. Yani müze için yeniden açılmadan hemen önce gerçekten önemli ve önemli bir zamandı.

Gerald, 1919'da geri döndüğünden beri RAMM'de bir yıldızdı. Ve büyük memelilerden oluşan koleksiyon geldiğinde, hepsi için yerleri olmadığı için gerçek bir sorun yaşadılar. Bu yüzden RAMM'in arkasına koleksiyoncunun adıyla bilinen Peel Hut adlı geçici bir konaklama yeri inşa edildi ve bu yaklaşık 50 yıl sürdü.

Ve bu gerçekten de müzenin koleksiyonlarını her zaman genişlettiğini, her zaman daha fazlasını aldığını ve sadece yer kalmadığını gösteriyor. Ve RAMM'de dolaşırken, alanın nesiller boyunca koleksiyonların miktarı, zenginliği ve zenginliğiyle başa çıkmak için nasıl değiştirildiğini ve kullanıldığını göreceksiniz.

Şimdi müzedeki en son değişiklik dönemi olan Bahçe Girişi'nde duruyoruz. Bu, 2011'de açılan yeniden geliştirmenin bir parçasıydı. Yani, 20. yüzyılın sonuna doğru müze yaşlanma belirtileri göstermeye başladı ve bu yüzden onu yenilemek, eklemeler yapmak için iddialı bir proje başladı, ancak Viktorya ruhunu ve Viktorya mimarisini kaybetmediğimizden emin olmak için. Yani olan şey, eski ve yeninin bir kalıplanması, birleştirilmesiydi ve bence bunu en iyi yeni girişte görebilirsiniz.

Yeni geliştirmenin bir parçası olarak, sadece eski mekanları yenilemekle ilgili değildi. Yeni mekanlar yaratmakla da ilgiliydi, çünkü istediğimiz temel şeylerden biri insanlara değişen sergiler ve yeni içerikler sunmaktı. Bu nedenle bu mekanın, yeni Galeri 20'nin inşası, insanların RAMM'e gelip her zaman eğlenmeleri ve yeni içeriklerin tadını çıkarmaları için bir yol olarak yeniden geliştirmenin anahtarıydı.

Gördüğünüz gibi, karmaşık bir hikaye ve farklı stillerin bir karışımı var. Ama ben onu bu kadar seviyorum. RAMM'in en büyük cazibelerinden biri de bu. Binanın hikayesini evrimleşirken görebilirsiniz ve eminim ki önümüzdeki 150 yıl boyunca evrimleşmeye devam edecektir.

Julien Persons müzede yürüyüşe çıkıyor ve binanın mimarisinden ve müzedeki sergilerin zaman içinde nasıl değiştiğinden bahsediyor.

Morwena Stephens:

Yani bir konservatör, nesnelerin müzede sergilenmeye dayanıklı hale getirilmesiyle halkın erişimine daha açık hale gelmeye yardımcı olur.

Ben Morwena Stephens, RAMM'da görevli bir muhafazakârım.

Koruma aslında koleksiyonları mümkün olan en iyi şekilde korumakla ilgilidir. Ve işimizin büyük bir kısmı aslında önleyici koruma veya koleksiyon bakımı dediğimiz şeydir. Yani şeylerin bozulmamasını sağlamaya çalışıyoruz.

Ve bir tekstil koruyucusu olarak, bu İngiltere'nin Güney Batısında çok sık karşılaştığım bir şey çünkü çok nemli ve ılıman koşullarımız var. Çok sayıda halı böceği ve elbise güvesi var ve larvaları yün, kürk ve tüylere gerçekten çok büyük zararlar verebilir.

Yani bu elbise önce bir diş vakumu kullanılarak temizlendi - çok kontrollü, hafif bir emiş. Ve sonra hasarlı alanlar daha fazla bozulma ve kaybı önlemek için çok ince bir ağ ile kaplandı. Yani bölünmüş ipek astarın tamamına dikilmiş çok ince bir ağ var.

Ve sonra manşetler oldukça gri ve kirli görünüyordu ve bu yüzden ıslak temizlendiler ve bu da bir tür sarı ve gri kirlenme bıraktı. Ve sonra kenarın bir kısmının koptuğu yer, çok ince kavisli bir boncuk iğnesi ve çok ince bir iplik kullanılarak tekrar yerine dikildi.

Çalışmanın bir diğer önemli kısmı da mankeni hazırlamaktı. Bu yüzden, elbiseden daha küçük olan bir kağıt hamurundan mankenle başlıyoruz çünkü elbiseye herhangi bir yük bindirmememiz gerektiği çok önemli.

Yani, 18. yüzyılda, bunun gibi bir elbise, açık bir cübbe, bir gömleğin üzerine giyilirdi ve ne yazık ki orijinal gömleğin kullanılabilir bir durumu yoktu. Bu yüzden müzede boyanmış asitsiz karton ve ipekten bir gömleği yeniden yarattık.

O dönemdeki elbiseler nispeten düz bir ön kısma, ancak oldukça büyük kalçalara sahip olurdu. Ve bu, hacim yaratmak için file kullanımı, alt etekte biraz balen, ancak daha sonra cep çemberleri dediğimiz bir şeyle elde edilir ve bunlar file eteklerin altına giyilir. Daha sonra diğer tüm alt katmanların üzerine ipekten bir üst etek giyerdik.

Aynı şekilde kol destekleri de giysinin içine takılmadan kayabilmesi için ipekle kaplanmıştır.

Bu çok ince, yüksek statülü ve pahalı kostüm gibi daha karmaşık kostümler - farkında olduğum şey, buna katkıda bulunan tüm farklı insanlar. Yani ipek kumaşı tasarlayan tasarımcı var, o kumaşı dokuyan dokumacılar var, boyacılar var.

Yani, örneğin bu elbisede, tüm süslemeler kumaşın renkleriyle gerçekten uyumlu ve bu da giysiyi oluşturan her şeyi üretmek için çok sayıda beceriye sahip çok sayıda insanın bir araya gelmesini gerektiriyor.

Bazen, ödünç alınan şeylerde bazı hasarlar meydana gelir. Yani burada boncukların bir kısmının gevşediği küçük bir hasar meydana geldi. Bunlar RAMM'deki Dünya Kültürleri koleksiyonundan Yerli Amerikan mokasenleri. Yerli olan derimiz var, ancak ticari malzemeler. Yani Batı Ülkesi'nden olabilecek ticari yün, özellikle bu ince kırmızı geniş bez ve ardından muhtemelen Bohemya'dan cam boncuklar. Neyse ki, tüm malzeme burada ve bu yüzden ne tür bir iplik kullanacağıma ve dikişleri nasıl sabitleyeceğime ve ardından boncukları nasıl yeniden yerleştireceğime bakacağım.

Bu yüzden müzeleri ziyaret ettiğimde ve sergilenen kostümleri gördüğümde, ilgimi çeken tek şey kostüm ve kumaş, dokular, renkler oluyor. Ve bunlar beni ilk başta tekstil korumacılığına çeken faktörlerden bazılarıydı.

Aslında ilk derece için psikoloji okudum, ancak özellikle tekstille ilgilendiğimi fark ettim. Korumayı gerçekten seviyorum çünkü her proje farklı. Bazen ter bozulması gibi daha az hoş yönlerle uğraşmak zorundayız. Ancak aynı zamanda, bunların nesiller önce yaşamış insanlar tarafından kullanıldığını gerçekten hissediyorsunuz ve kostümlerin ve nesnelerin anlatabileceği hikayelere bizi daha da yaklaştırabilmek çok heyecan verici.

Morwena Stephens, RAMM'in koruma ekibinin tekstil koleksiyonundaki hassas parçaları nasıl koruduğunu anlatıyor ve uzman becerilerini ve mesleki püf noktalarını paylaşıyor.